Klik, Bum, Nie Żyjesz

Jak grać

Wszyscy siadają w kręgu. Tylko jedna osoba na starcie wie, jak się gra i jaki jest sekret — to ona prowadzi, dopóki inni się nie zorientują. Ta osoba wskazuje na losowe osoby w kręgu, mówiąc „klik” albo „bum”, i stara się, żeby to wyglądało i brzmiało jak coś związane z matematyką, kolejnością wskazywania i tak dalej.

Sekret: naprawdę nie ma znaczenia, kto jest wskazywany, co się mówi, kiedy się wskazuje, od kogo się zaczyna czy na kim się kończy — liczy się tylko to, kto odezwie się pierwszy po serii „klików” i „bumów”. Osoba prowadząca (ta, która wie, o co chodzi) ogłasza, że ten, kto pierwszy się odezwie, „nie żyje”, mówiąc „nie żyjesz”. Ta osoba nie jest właściwie „wyeliminowana”, to tylko dla efektu. Gra trwa, aż gracze złapią, o co chodzi. Jeśli ktoś myśli, że rozumie, prowadzący daje mu szansę powiedzieć swoje „kliki” i „bumy” i ogłosić, kto „nie żyje” — po tym, czy wskaże właściwą osobę, prowadzący wie, czy naprawdę zrozumiał sekret.

Uwagi

Gdy gracze zaczynają rozumieć, uważajcie, żeby nie zdradzili sekretu reszcie przed czasem. Gra działa najlepiej z dziesięcioma i więcej osobami.

Pochodzenie

Nadesłane przez Jeannie Smith z Hawajów. Dziękujemy, Jeannie!