Micetro

Jak grać

Wymawia się „Maestro”. Podobny do Gorilla Theatre, ale trochę łatwiejszy i można w niego grać dość dużą liczbą graczy (do 20) z dwoma reżyserami. Nazwiska wszystkich graczy są na dużej tablicy wyników. Reżyserzy wybierają do każdej gry odpowiednią liczbę graczy — na przykład losując karteczki z imionami z kapelusza. Reżyserzy wyjaśniają grę, mogą prosić widownię o sugestie, reżyserują i poprawiają scenę.

Po każdej scenie widownia decyduje przez brawa albo wiwaty, na ile punktów zasługuje scena. Każdy gracz dostaje tyle punktów, ile przyznano scenie, w której zagrał. Gdy wszyscy zagrali już przynajmniej jedną scenę, gracze z najniższym wynikiem odpadają i wszystko zaczyna się od nowa. Reżyserzy dbają, żeby (zwłaszcza z dużą grupą) na początku wieczoru było więcej scen grupowych, a bliżej końca więcej scen dwuosobowych albo nawet monologów.

To zabawny format, w który można grać mieszaną grupą doświadczonych i mniej doświadczonych graczy. Skoro gracze są oceniani od razu, całkiem możliwe, że ktoś odpadnie już po pierwszej rundzie — a skoro sam system jest z natury niesprawiedliwy i wszyscy o tym wiedzą, nikt nie powinien brać eliminacji personalnie (taki przynajmniej jest zamysł).

Dla początkujących to przyjazny format, bo reżyserzy poprawiają oczywiste wpadki. A skoro wszyscy gracze w danej scenie dostają tę samą liczbę punktów, format ogranicza rywalizację między graczami w jednej scenie.

Pochodzenie

Ten (zastrzeżony) format przypisuje się Keithowi Johnstone'owi; opisał go też w książce „Impro for Storytellers".