Narracja z Przedmiotu

Jak grać

Postawcie jedno krzesło na scenie. Grupa siedzi albo stoi po bokach, tak żeby widzieć, co się dzieje. Ktoś wybiera przedmiot z sali i kładzie go na krześle (albo bierze przedmiot od widowni podczas spektaklu). Ten przedmiot jest waszą propozycją.

Po kolei, trzy osoby (albo tyle, ile zdecydujecie) wygłaszają krótki monolog inspirowany tym przedmiotem. Jedna osoba zaczyna, a gdy skończy, zostawia przedmiot na krześle dla następnej. Kto poczuje inspirację, wskakuje jako następny, dodając swoją część historii/sytuacji z punktu widzenia innej postaci, a trzecia osoba zamyka cykl.

To ćwiczenie jest silnie oparte na postaci. Pierwsza postać wprawia historię w ruch, a dwie kolejne osoby muszą znaleźć sposób, żeby stać się inną, interesującą postacią, która przyjmie i wzmocni pierwsze otwarcie. Wyzwaniem jest, żeby wybór kolejnej postaci nie był całkowicie przewidywalny (unikajcie natychmiastowego wyboru „małżonka”, gdy moglibyście być listonoszem albo manikiurzystką tej osoby). Jednocześnie wciąż trzeba wspierać linię historii i uzasadniać to, co wcześniejsze postacie już ustaliły. Postacie nie muszą się znać, ale muszą mieć jakieś powiązanie (choćby przez sam przedmiot).

To ćwiczenie pomaga w: słuchaniu (musisz słuchać poprzednich postaci, żeby wiedzieć, jak wpisać się w historię/sytuację i to uzasadnić), pracy z postacią, prawdziwości (staraj się nie skupiać „tylko” na przedmiocie — chodzi o relacje i powiązania między trzema różnymi postaciami) oraz wracaniu do wcześniejszych elementów historii.