Pan, Sługa, Katastrofa

Jak grać

Jeden gracz to pan, drugi sługa. Pan prosi sługę o coś prostego. Sługa zawsze blokuje prośbę i tłumaczy, dlaczego to niemożliwe. Pan zawsze to akceptuje i prosi o coś innego — co też okazuje się niemożliwe. Za każdym razem sytuacja robi się gorsza, aż wszystko razem układa się w jedną katastrofę. Zadaniem sługi jest połączyć wszystkie wątki w spójną całość — pod tym względem gra przypomina „Borisa”.

Przykład: „Perkins, przynieś mi brandy.” — „Tak jest, panie... ach, panie, skończyła się brandy.” — „To whisky.” — „Ach, panie, whisky też się skończyła.” — „Perkins, czy ty znowu pijesz?” — „Służba miała wczoraj małe przyjęcie, panie.” I tak dalej, aż okaże się, że służba przez przypadek podpaliła kuchnię, ugasiła pożar wodą ze stawu, a z całego zamku ocalał tylko gabinet pana — reszta spłonęła. I to wszystko przez prośbę o szklankę wody.