Garść Pomysłów na Rozgrzewkę Publiczności

Jak grać

Improwizowany spektakl często zaczyna się od rozgrzania widowni. Kilka pomysłów na to:

Meksykańska fala — publiczność robi płynne fale rękami nad głową.

Pianista (albo ktoś od dźwięku) wydaje różne dźwięki, a widownia je naśladuje.

Poproście widownię, żeby wstała i zrobiła krótką rozgrzewkę fizyczną — potrząsanie rękami i nogami.

Poproście widzów, żeby przedstawili się nieznajomym, wyznali nieznajomemu sekret, którego nie zna ich partner, przytulili nieznajomego albo powiedzieli sąsiadowi, co jedli dzisiaj na obiad.

Zróbcie wywiad z publicznością, w którym prowadzący gra jedną postać (na przykład dyrektora szkoły), a cała widownia drugą (na przykład niesforne dziecko) — widownia musi odpowiadać jednym głosem, wszyscy naraz. Niełatwe, ale kiedy zadziała, jest to naprawdę mocne.

Podzielcie widownię na 3 albo 4 grupy i dajcie każdej inny dźwięk — poćwiczcie go z każdą grupą osobno. Potem opowiedzcie głupią historię, używając tych dźwięków jako efektów. (Widzieliśmy dość mroczną wersję, gdzie jedna grupa była samochodem, druga psem, a trzecia robiła coś w rodzaju odgłosu rozlewającej się wody — biedny pies wpadł pod samochód. Niezbyt sympatyczne, ale publiczność się przy tym dobrze zabawiła.)

Zróbcie konkurs na najgłośniejszy okrzyk między kobietami a mężczyznami na widowni.

Poćwiczcie różne rodzaje aplauzu — od „grzecznych” braw dla słabej scenki, przez „ooo” dla scenki wzruszającej, po dziki ryk dla scenki komicznej. Jeśli w waszym formacie widownia głosuje na zespół okrzykami, przećwiczcie to. Jeśli w spektaklu widownia będzie mogła wyrzucać gracza z gry krzykiem „Giń”, przećwiczcie i to.

Dajcie mężczyznom i kobietom różne dźwięki i pobawcie się tym — powiedzcie im, że są członkami dzikiego plemienia, kobiety mówią „Uch” na sygnał lewej ręki prowadzącego, mężczyźni „Hagawaga” na sygnał prawej ręki.