Mecz Impro

Jak grać

Ten format nie ma jednej konkretnej nazwy i jest popularny głównie w krajach francuskojęzycznych. Ligi działają praktycznie w każdym takim kraju — jest nawet liga grająca ten format w Kongo! Ligi te spotykają się każdego roku na mistrzostwach świata.

Gra jest wzorowana na meczu hokeja na lodzie: 2 zespoły po 6 graczy, 3 mężczyzn i 3 kobiety, może z trenerem na zespół, grają ze sobą podczas 3 rund po 30 minut, na „ringu” przypominającym lodowisko hokejowe. Meczem kieruje sędzia i 2 asystentów.

Sędzia losuje wyzwania z pojemnika; wyzwania mogą być mieszane albo rozdzielone. Scena mieszana grana jest przez graczy z obu zespołów; scena rozdzielona grana jest dwukrotnie, każdy raz przez graczy jednego zespołu. Wyzwanie składa się z:

• Tytułu scenki: może być cokolwiek
• Liczby graczy na zespół: bez limitu albo określona. W niektórych krajach mogą nawet określić płeć, np. „2 kobiety dla zespołu czerwonego, bez limitu dla niebieskiego”
• Kategorii: może być czymkolwiek, na przykład science fiction, dramat, Dostojewski, western, musical, opera, bez słów, bez dźwięku albo „do kontynuacji” (scena zagrana przez pierwszy zespół jest kontynuowana przez drugi)
• Czasu trwania: od 20 minut do 30 sekund

W trakcie scenki sędzia chodzi po ringu i sygnalizuje „faule” gwizdkiem. Możliwe faule to na przykład: przeciąganie (spowolnienie gry), niewłaściwa liczba graczy, naruszenie tematu (lub tytułu), zamieszanie, utrudnianie albo nieuczciwa gra, blokowanie itd. Każdy faul jest oznaczony konkretnym gestem. Wchodząc do teatru, widownia dostaje „kartę faulów” tłumaczącą, który gest oznacza który faul. Faul może zostać przyznany całemu zespołowi albo pojedynczym graczom. Gdy zespół zbierze 3 faule, drugi zespół dostaje dodatkowy punkt. Gdy gracz zbierze 3 osobiste faule, jest wykluczony z gry na 5 albo 10 minut.

Każdy członek widowni dostaje też kapeć. Można go wrzucić na ring, gdy widowni nie podoba się scena, albo — jeszcze lepiej — w sędziego, kiedy podejmie niepopularną decyzję.

Po każdej rundzie kapitanowie zespołów mogą poprosić sędziego o wyjaśnienie przyznanych faulów, a potem widownia głosuje. Każdy zespół ma swój kolor, a widownia dostaje kolorowe karty do głosowania.

Po 3 rundach po 30 minut wiadomo, który zespół wygrał. Na koniec celebryta albo lokalny bohater przyznaje „gwiazdki” 3 najlepszym graczom.

To bardzo sztywny format, w którym prawie wszystko, oprócz samych scen, jest ustalone. Jest cały protokół, którego trzeba przestrzegać, a nawet liczba scen mieszanych i rozdzielonych jest z góry określona. Chodzi o to, żeby sztywność formatu dobrze kontrastowała z zasadą „wszystko jest możliwe” w improwizowanych scenach.

To trudny format, bo zespoły naprawdę grają przeciwko sobie. Często nawet gracze z jednego zespołu grają przeciwko sobie, bo każdy chce zdobyć gwiazdkę na koniec wieczoru.

Pochodzenie

Ten (chroniony prawem autorskim) format opracowali dwaj Kanadyjczycy: Yvon Leduc i Robert Gravel.