Teatr Goryla

Jak grać

Format grany przez 3 doświadczonych graczy, jednego prowadzącego i jedną osobę przebraną za goryla. Goryl jest nagrodą — najlepszy gracz wieczoru spędza z nim tydzień, co jest oczywiście wielkim przywilejem!

Goryl wchodzi z zeszłotygodniowym zwycięzcą (prawdziwym lub udawanym). Prowadzący wyjaśnia, że wynik wieczoru liczony będzie w bananach — gracz, który zbierze najwięcej bananów, wygrywa kolejny tydzień z Gorylem.

Widownia jest wytrenowana, żeby „głosować”, krzycząc „Banan” (za dobrą scenę) albo coś innego, na przykład „Umieraj” albo „Kara” za scenę słabą.

Każdą scenę grają 2 osoby, a reżyseruje ją trzecia. Całe piękno tej gry polega na tym, że widownia ocenia nie graczy, a reżysera.

Gracze reżyserują po kolei, a po każdej scenie widownia przyznaje reżyserowi banana albo karę. Banany przypina się do tablicy wyników albo do kostiumu zwycięzcy — w tym drugim przypadku lepiej użyć bananów z kartonu.

Kara jest jak ukaranie za słabo wyreżyserowaną scenę. Możliwe kary to na przykład zadzwonienie do mamy i wytłumaczenie, czemu było się takim słabym reżyserem, albo zaśpiewanie piosenki o swojej nieudanej scenie.

Reżyser wybiera scenę lub grę do zagrania. Może na scenie leżeć lista gier na dany wieczór, a reżyserzy dopisują swoje imiona przy tych, które chcą reżyserować. Reżyser prowadzi scenę, daje graczom wskazówki z boku, może przerwać scenę, wprowadzić zwrot albo poprosić o powtórzenie (części) sceny. Aby słabe sceny nie ciągnęły się bez końca, niektóre grupy ograniczają czas reżyserowania do np. 20 minut na osobę.

Format można grać z rekwizytami lub bez. Goryl może być użyty jako rekwizyt albo nawet jako gracz, choć nie powinien próbować kraść show. Goryl też jest graczem, więc powinien podejmować ryzyko i być odrobinę nieznośny.

To dość zaawansowany format — gracze muszą nie tylko grać dobrze, ale też mieć wgląd potrzebny do skutecznego reżyserowania scen. Jest też miły w tym sensie, że nie nagradza rywalizacji: dwoje graczy grających dobrze razem daje banana reżyserowi, więc format zapobiega konkurowaniu między samymi graczami.

Pochodzenie

Przypisywany Keithowi Johnstone'owi, opisany w książce „Impro for Storytellers”.