Teatr Sportowy

Jak grać

Teatr Sportowy to naprawdę cała rodzina formatów. Oto zasady ogólne, wspólne dla większości wariantów:

Prowadzący robi rozgrzewkę publiczności, a potem przedstawia sędziów i dwa zespoły. Grę prowadzą sędziowie. Każda gra ma ustalony czas trwania. Losowanie decyduje, który zespół pierwszy rzuca wyzwanie drugiemu — wyzwaniem może być klasyczna gra improwizacyjna, ale w zasadzie wszystko jest dozwolone, na przykład wyzwanie „zagrajcie najnudniejszą możliwą scenę”.

Zespoły mogą protestować albo odmówić wyzwania. Sędziowie mogą przyjąć taki protest — wtedy wyzywający musi wymyślić nowe wyzwanie (na przykład bo „już to graliśmy dziś wieczorem”).

Sędziowie mają rogi, którymi sygnalizują, że scena jest nudna — po takim sygnale scena powinna się zakończyć jak najszybciej. Sędziowie mogą też nakładać kary, na przykład za wulgaryzmy albo błyskotliwe docinki — ukarany gracz nosi na głowie koszyk przez określony czas.

Scena musi się skończyć na czas — sędziowie pokazują, ile czasu zostało, na przykład ostrzegają, że zostało 30 sekund, albo trąbią sygnał nudy, po którym scena musi się skończyć. Po każdym wyzwaniu (zagranym przez obie strony) widownia decyduje przez okrzyki, wiwaty albo brawa, który zespół wygrał — a interpretują to sędziowie. Zwycięzcy dostają 5 punktów, przegrani nic. Cały spektakl trwa około 45 minut.

Warianty

Niektóre grupy pozwalają, żeby wyzwania rzucali sędziowie. Inne dają zwycięskiemu zespołowi wolną scenę bez wyzwania.

Odmiana duńska: jest tylko jeden sędzia, zwany Ombudsmanem, który jest jednocześnie komentatorem, prowadzącym i liczy punkty. Ten format częściej gra się z rekwizytami, w dekoracji, z efektami świetlnymi i dźwiękowymi. Duńska wersja jest trochę prostsza i dobrze się nadaje do grania z początkującymi.

Niektóre grupy zaczynają wieczór od 20-minutowej duńskiej wersji, a po przerwie grają pełną, 45-minutową.

Teatr Sportowy gra się na całym świecie, a zespoły z różnych miast i grup często spotykają się w zawodach.

Pochodzenie

Teatr Sportowy jest zastrzeżonym znakiem towarowym Keitha Johnstone'a. Pełny opis znajduje się w jego książce „Impro for Storytellers”.