Akceptowanie

Akceptowanie to przyjęcie oferty partnera jako prawdy sceny, żeby posunąć scenę do przodu. Skoro powiedział, że pada deszcz, to pada. Skoro podał ci list, to trzymasz list. Czasem nazywa się to także przyjmowaniem (ang. accepting), tak jak w Improv Encyclopedia: przyjmuj każdą propozycję innych graczy. To dobra rzecz i pierwsza połowa zasady Tak, i…. Druga to dodanie czegoś od siebie, i dopiero razem dają ruch do przodu.

Samo „tak" nie wystarcza. Gracz, który przytakuje, ale niczego nie wnosi („Dobrze, chodźmy", „Tak, prawda"), zostawia partnerowi całą pracę twórczą. Dopiero „Tak, i kupmy największy popcorn, jaki mają!" przyjmuje ofertę i coś z nią robi. Akceptowanie oznacza też dać się ofercie poruszyć: jeśli partner płacze, twoja postać to widzi.

W pracy z uczestnikami dzielę akceptowanie na cztery wymiary. Ofertą może być niemal wszystko, a taka mapa pomaga wybrać, nad czym pracować:

• Komunikacja: akceptowanie innych, czyli improwizacyjne słuchanie.
• Myśli i emocje: akceptowanie siebie, w tym pierwszego pomysłu, który się pojawia.
• Zaskakujące wydarzenia: akceptowanie rzeczywistości, także kryzysowej.
• Błędy i porażki: akceptowanie przeszłości, czyli przyznanie się do błędu i nadanie sytuacji kierunku.

Wymiary się przenikają. Przeciwieństwem akceptowania jest blokowanie. Więcej w wpisie o czterech wymiarach akceptowania ofert.